Dit is het beeld: de hele schilderkunst figureert in de prenten van Ondine de Kroon. Van Velasquez tot Mondriaan, van Cranach tot Bart van der Leck. Ze maakte een prent geïnspireerd op 'Le dejeuner sur I'herbe' van Edouard Manet in haar serie 'Het premoderne werk van Manet'. Ondine: "Een woordgrapje op postmodern."
Ze maakte een reeks met de titel 'De aardse tuin der lusten', over het vrouwelijk naakt door de hele kunstgeschiedenis heen. Ondine lachend: "Ja, je ziet ook naakte mannen. Tenslotte heeft het ook met het paradijs te maken."
"Het klassieke zit in mijn werk, omdat ik wil dat de prent een verhaal vertelt dat associaties oproept met het eerder verbeelde. Bij Velasquez kun je denken 'ha, ha, die gekke koningen'. Als ik ze afbeeld roepen ze eerder medelijden op. Het zijn gewone, een beetje verlegen mensen."
"Ik wil dat mijn prenten speelse associaties oproepen. Hoe serieus ik het ook bedoel, je kunt ze grappig vinden. Ze wekken een glimlach op. Eigenlijk zoek ik plaatjes, gaat het me om het afbeelden op zich. Ik gebruik de beelden die de mensen pakken. Ze herkennen die beelden omdat ze al een hele geschiedenis hebben. Het herkenbare is heel belangrijk." "Ik koos na een opleiding tot beeldhouwer aan de academie voor de linosnede. Ik was geen hakker. Dit harde linoleum is weerbarstig, biedt weerstand. Je snijdt langzaam. Het is meer sturen."

"Het is heel spannend vuur in mijn techniek uit te beelden. Lekker veel spetters. Dat vind ik wel geinig.
Waar zocht je naar?
Veel mensen zullen eerder agressieve associaties hebben met vuur. Ik had hele vriendelijke. Warmte geven, een gezin rond de warmte van het vuur. Zoek je de idylle?
Het is niet zo dat ik het leed van de wereld in beeld wil brengen. Toch loopt dat meisje weg van het gezin?
Ja, dat is intuitief. Een meisje uit de klassieke oudheid dat het vuur met zich meedraagt."

Interview door Ton Verbeeten uit Structuur een uitgave Firma Brusselslof, Slijk-Ewijk, dec 1999